Movendo os marcos

Imaxinar, sinalar, debuxar, brincar, botar, rebotar, retozar,  levantarse, lanzarse,  precipitarse, abalanzarse, reventar, romper, estoupar,  destruír, detonar, expandir, voar, eludir, deixar, pasar e repasar as fronteiras.

As propias e as alleas. As materiais e as simbólicas. As que caen das cerdeiras. As que imaxinamos e as que nos deixan marcas na pel, por debaixo da roupa, entre as uñas. As que nin unha cousa nin a outra, ou as dúas, ou ata tres. As de auga doce. As evitables e as inevitables, as que… ou…  As de auga salgada. As que se poden d·e·l·e·t·r·e·a·r.  As que nos quedan grandes e un anaco despois aprétannos. As da cima da montanha. As que desgarran a carne que vende barata o capitalismo.  As que esquecemos. As que se poden trocar por mangos ou por castanhas. As que honramos. As que temos perto e non queremos, ver. As que non nos deixan ver. As que están aquí ao lado. As das outras. As que están lonxe. As nosas. As que son límites. Tantas. As que son posibilidades? Tamén.

Volve un novo programa de A Resistencia do Dedo Medio para convidarvos a mover os marcos. Falamos con Sofía Sofosa, da revista feminista asturiana La Madeja, que estivo na Galiza presentando o último número, o nove, un monográfico sobre as Fronteiras que vos animamos a ler e compartir.

Ata o próximo programa da Resistencia do Dedo Medio!

gobierno+femenino+cupleteril+Crónica2261930+copia

A imaxe do goberno de cupleteras que propunha no ano 1930 a revista Crónica sérvenos para ilustrar este programa. Porque a nós, elas, tan valentes, tan feministas, sempre nos axudan a mover os marcos.

Sigue leyendo

Anuncios

A emoción de espertar e pensar que eres libre

Estamos a vivir unha ofensiva fascista en todas as partes do planeta. Despois da mostra de forza que foron as movilizacións do ano 2018 e a pesar da insistencia de moitos de que volvamos ás demandas de mínimos, os feminismos volveron saír á rúa no 2019. A Resistencia do Dedo Medio tamén estivo na rúa, na mellor compaña posible. Elas fan o programa adicado ao 8M.

O título do programa é un roubo ás marabillosas palabras de Zélia García

*“Quero a una bollera de presidenta. Quero a unha persoa con sida como presidenta, e quero a unha marica como vicepresidenta, e quero a alguén sen seguro médico, e quero a alguén que se criara nun lugar onde a terra estaba tan contaminada con residuos tóxicos que sen dúbida terá leucemia. Quero a unha presidenta que teña abortado con dezaseis anos, e quero unha candidata que non sexa o mal menor, e quero unha presidenta que perdera á súa última amante de sida, que siga vendo iso cada vez que se deita para descansar, que tivo á súa amante nos seus brazos e soubo que estaba morrendo. Quero unha presidenta que non teña aire acondicionado, unha presidenta que teña feito cola no hospital, na oficina de tráfico, nos servizos sociais, e que estivese no paro, e a quen tiveran desafiuzado e que teña sido acosada sexualmente e a quen lhe tenhan dado unha paliza por ser marica, bollera ou trans, e a quen teñan deportado. Quero a alguén que teña pasado a noite entre os sepulcros, e a quen lhe puxeran unha cruz ardendo no seu xardín, e que teña sobrevivido a unha violación. Quero a alguén que se tenha namorado e a quen ferisen, que respecte o sexo, que teña cometido erros e teña aprendido deles. Quero a unha muller negra de presidenta. Quero a alguén coa dentadura en mal estado, e con carácter, que teña comido esa comida tan mala dos hospitais, alguén que se travista e que tomara drogas e que estivera en terapia. Quero a alguén que fose insubmisa. Quero saber por qué iso non é posible. Quero saber por qué empezamos a darnos conta nalgún momento máis adiante de que un presidente é sempre un paiaso: sempre un putero e nunca unha puta. Sempre un xefe e nunca unha obreira, sempre un mentiroso, sempre un ladrón ao que nunca pillan.”

*Tradución “libre” do poema de Zoe Leonard co que iniciamos o programa

Gozade coa escoita!

<a href=”https://www.ivoox.com/a-emocion-espertar-e-pensar-eres-audios-mp3_rf_33517902_1.html” title=”A emoción de espertar e pensar que eres libre”>Ir a descargar</a>

Sigue leyendo

Entre nós hai sereas e deusas apoideas

Entre 1989 e 1995,  Annie Sprinkle (1954), ex-prostituta, trabalhadora no porno mainstream  e unha das figuras referentes do postporno e do movemento ecosex (xunto á súa compañeira Beth Stephens), leva a cabo unha performance titulada «Public Cervix Annoucement».

Nesta peza, coa axuda dun espéculo e unha lanterna, ofrece ao público que vexan por dentro o colo do seu útero. Antes de comezar explica as súas razóns:

«Moitxs de vós nunca víchedes o colo dun útero.
Creo que o meu é precioso.
Quero mostrarvos que non hai dentes aí dentro.
Había una época na que as mulheres non podían levar saias por enriba dos nocelos. Despois punhan minisaias. Este é o paso seguinte.»

Esta peza fundamental do postporno rompe tabús que tenhen que ver cos nosos corpos e coa ignorancia sobre eles.

public cervix announcement', acción de annie sprinkle, eeuu, 1990

No primeiro programa do 2019 da Resistencia do Dedo Medio queremos seguir sumando e rompendo tabús.  Agradecemos, en primeiro lugar, a María Rosendo Priego e Andrea Nunes Brións que nos regalaron fragmentos da «Diáspora de Amor Balea», o poemario gañador do premio Illas Sisargas de poesía erótica do ano 2017. Unha correspondencia poética que rompe co amor heteropatriarcal e que se te coa pola entreperna.

Na segunda parte do programa compartimos con vós a entrevista que lhe fixemos a Iria Pinheiro, actriz e co-autora xunto a María Lado, de «Anatomía dunha serea». Iria fálanos da súa experiencia de violencia obstétrica, á que se enfronta nesta peza autobiográfica, e do proceso creativo da obra.

«é importante que tenhamos moi claro que lhe fixeron á maternidade como  institución, que lhe fixeron como bioloxía, como foderon a nosa fisioloxía a golpe de misas, inquisicións, medos múltiples e iatroxenias biocapitalistas. Que lhe fixeron ás nosas conas hoxe tan dolorosas pero onte e manhá tan pracenteiras. Porque a cuestión da maternidade, as conas e os úteros non é unha nota a pé de páxina nin da Historia nin da Bioloxía. Porque é aí onde e como se fabrican futuros seres libres ou futuros seres escravos.» [Tradución propia dunhas linhas da introdución de Rosario Hernández Catalán ao libro «Maternidades subversivas» de María Llopis]

Entre nós temos, sereas e deusas apoideas, que afortunadas somos! Se chegaches ata aquí escoita o que elas nos contan! E cóntalho a todas ás túas amigas ❤

Sigue leyendo

Territorios promiscuos

Novo programa de A Resistencia do Dedo Medio para celebrar os territorios promiscuos, a memoria, os puntos de encontro e, sobre todo, o presente.

Na primeira parte do programa compartimos unha entrevista con Joana Sales, activista de UMAR, e promotora dos Encontros de Mulheres na Lusofonía que falou con nós a través dunha companheira revirada.

Na segunda parte deixámosvos coa selección musical que fixemos para colaborar no último xantar solidario do Festival das Brétemas que celebra a sua VII edición -Somos do monte- o o 28 e 29 de setembro en Ponteareas.

Cando se mira o mundo só se pode ser pesimista, mais cando pasamos á acción só podemos ser optimistas. Palabra de Gramsci.

Esta vez sen playlist, para que o gocedes máis e melhor 😉

Imaxe de Kusakabe Kimbei
Mulleres bailando. Imaxe de Kusakabe Kimbei

Ata o próximo programa de A Resistencia do Dedo Medio! Pode ser calquera día…

Obrigadísimas a Alba F., a quen lhe colhimos prestadas as súas declaracións, por ser tan estupenda e ter as cousas tan claras. E a G. por prestarse a colaborar con nós e ser, sempre, tan eficiente e coidadosa.

A rebeldía de xuntar o que o capitalismo divide

Volve A Resistencia do Dedo Medio.

O pasado 2 de abril -grazas ás facilidades que nos deron desde a Aula Castelao de Filosofía- puidemos pasar un tempo falando con Silvia Federici que viu a Pontevedra a participar na XXXV Semana Galega da Filosofía e a falar sobre «Mulleres e a reconstrución do común».

silvia federici

Xunto ás compañeiras do Novas da Galiza conversamos con ela sobre feminismos populares e de clase, sobre as prácticas feministas de construción do común, sobre a rebeldía, a autoxestión e as bruxas.

Se tamén é a vosa loita, aquí tedes todo o que nos contou.

Queremos dedicar este programa á memoria de todas as mulheres feministas que loitan por xuntar o que o capitalismo divide. Grazas por seguir sementando posibilidades nas nosas vidas.

Ata o próximo programa! Sigue leyendo

Polas que non poden parar

20180304_132133

O movemento feminista convoca unha folga internacional o próximo 8 de marzo. O chamamento é a un paro laboral, de coidados, estudantil e de consumo. 24 horas sen o trabalho das mulheres para que se pare o mundo.

O 4 de marzo tivo lugar en Vigo unha marcha unitaria do feminismo galego na que participaron milleiros de persoas. Coa emoción e a enerxía de todo o vivido este domingo lanzamos unha convocatoria urxente para que -nunhas poucas horas- as mulheres que quixeran nos fixeran chegar os motivos polos que decidiran parar ou polos que non podían facelo.

Grazas a todas as compañeiras que buscaron un oco para gravarse e enviarnos os seus motivos. Grazas tamén a todas as que sabemos que querían facelo pero en tan pouco tempo lhes resultou imposible. É un pracer saber que hai tanta compañía na Resistencia.

*Foinos imposible sacar máis tempo para poder ecualizar tamén os audios ademais de montar o programa. Escoitade a un volume baixo 😉

 

Sigue leyendo

Sen nós non se move o mundo

O trabalho reprodutivo e os coidados son temas centrais da axenda feminista desde os comezos do movemento. Ao longo dos últimos séculos, o heteropatriarcado capitalista transformou o  traballo doméstico nun atributo natural da feminidade, en lugar de ser recoñecido como un traballo máis, porque estaba destinado a non ser remunerado.  Ocupouse ademais de invisibilizalo, deixando así ás mulleres nun lugar de grande vulnerabilidade, como se pode ver estos días no caso de Gloria, unha traballadora do fogar agredida polo fillo do seu empregador, ao que se enfronta valentemente este mércores 13 nos xulgados de Compostela.

O 25 de novembro, Día Internacional Contra as Violencias Machistas, estivemos en Compostela conhecendo o trabalho da Asociación Sociocultural Nosotras Por los cuidados y el Empleo del Hogar. Nosotras é un colectivo de mulleres migrantes de Granada que reivindica os coidados e o traballo do fogar como tarefas esenciais para o sostemento da vida e das persoas.

Sigue leyendo